Felldir á eigin bragði

Fyrir þennan heimaleik Breiðabliksstráka á móti KR var ég svolítið hræddur um montréttinn. Það verður að viðurkennast. Mikill sláttur búinn að vera á gaurunum úr ranga Vesturbænum, ekki búnir að tapa leik í deild. Okkar menn að spila svosem keimlíka taktík en við bara talsvert hægar og af minni einurð og ákafa fram að þessu. Þessi munur var augljós í ægilegum æfingaleik liðanna í vor. Ekki meira um hann.

Óli þjálfari sagði í viðtali fyrir leik að Höskuldur fyrirliði kenndi sér eymsla og byrjaði því á bekknum. Það voru ekki önnur stórtíðindi með þessa fyrstu ellefu.

„Það er aðeins einn Andri Rafn“ hrópuðu stuðningsmennirnir í kringum mig þegar Yeoman var heiðraður í byrjun leiks, búinn að ljúka 500 meistaraflokksleikjum fyrir félagið. Enginn grænklæddur hefur náð slíkum leikjafjölda og raunar bara einn leikmaður í allri íslenskri deildarkeppni.

Takk!

Ég á semsagt son sem er KR-ingur og það eru gamlir boltafélagar hans sem mynda í senn botn og háu tónana í hvatningarópum til KR-inga um þessar mundir. Þeir fóru aðeins betur af stað en okkar kórsveinar. Inni á vellinum – sem skiptir auðvitað talsvert meira máli – sneri dæmið hinsegin.

Strax sleginn taktur

Kristófer skorar á annarri mínútu leiksins eftir fyrirgjöf frá Viktori Karli. Hýrnar nú geð guma. Ekki bara okkar í stúkunni því keyrslan á mannskapnum inni á vellinum var rosaleg. Boltinn gekk varla á milli röndóttra en okkar grænu hápessuðu og það lá við að ég heyrði alla leið upp í stúku andardrátt þeirra niður um hálsmál gestanna, boltinn vannst trekk í trekk, færi sköpuðust – sérstaklega þegar spilað var upp kantana – og KR-ingar hreinlega í nauðvörn.

Boltinn vinnst, Aron sprettir upp vinstri kantinn og leggur hann út að vítapunkti þar sem Anton Logi rennir honum nánast varfærnislega í netið. Þvílík yfirvegun hjá piltinum í færinu og í allri spilamennsku í leiknum. Hann var duglegur að vinna boltann og spilaði honum vel frá sér og oft svo hæglætislega og yfirvegað að ég hélt um hríð hann væri í inniskónum.

Semsagt, 2-0 eftir korter og þetta leit afar lofandi út. Það vakti athygli mína að Breiðablik spilaði nánast maður á mann og það kom í hlut Óla Vals að sjá um einhver snarpasta spilara KR-inga, hann Amin á vinstri kantinum þeirra. Þetta gekk bara ferlega vel hjá Óla Val íleiknum þrátt fyrir að hann missti hann reyndar framhjá sér skömmu eftir annað mark okkar manna. Fyrirgjöf, Kópavogsbúinn Eiður Gauti skýtur, Ívar rennir sér fagmannlega fyrir en boltinn leggst þá fyrir hinn unga Sigurð Breka sem setur hann inn. Þeir geta þetta alveg KR-ingarnir, enda búnir að skora liða mest í deildinni fram að þessu.

Næstu 10 mínúturnar eða svo skapa liðin sér stöður á víxl og þennan markalausa tíma notaði dómarinn til að hita upp í sérkennilega dómgæslu. Viktor Örn fær spjald fyrir toga aftan í leikmann. Sanngjarnt, nema hvað að stuttu áður og aftur örstuttu síðar frömdu KR-ingar samskonar glæpi algerlega refsilaust. Aðeins meira – ekki mikið samt – um þetta síðar.

Eftir tæpan hálftíma spilum við aftur upp kantinn, nú Aron á þeim hægri, stímir í átt að marki og nánast vippar tuðrunni á pönnuna á Ágústi Orra á nærstöng sem stýrir honum í netið fjær. Virkilega sannfærandi sóknarleikur og nokkrum mínútum síðar steðjar Davíð upp vinstri kantinn þar sem hann fær boltann frá Óla Val, neglir á markið, varið í slá en Davíð fylgir hirðir frákastið og kemur stöðunni í 4-1.

Eins og sumarið 2020

Þetta þótti okkur bræðrum ekki ónýtt og rifjuðust upp ýmsar góðar stundir af vellinum fyrir tveimur árum eða svo þegar okkar grænu gaurar hreinlega keyrðu yfir andstæðingana hvern á fætur öðrum og stóðu uppi sem meistarar í mótslok.

Þá var einmitt eins og Anton Ari hefði líka horfið aðeins fleiri ár aftur í tímann – ef til vill við það að sjá Óskar Hrafn á hliðarlínunni – því hann ákvað að gefa rúllubolta á unglinginn í KR-liðinu og leyfa honum að spreyta sig maður á móti manni. Strákurinn skoraði og 4-2.

Með þessi sex mörk röltum við Helgi bróðir í Blikakaffið og hittum syni okkar fyrir aftan stúkuna. Báðir voru KR-megin í kvöld, annar sökum uppeldis í röngum Vesturbæ en framherji KR æskuvinur hins úr Kópavoginum. Þeir voru nú ekki alveg úrkula vonar strákarnir enda KR-ingar dregið allskonar framúr jafnvel stuttum ermum á þessu móti. Ég rifjaði upp að þetta væri annar hálfleikurinn í röð í deildarleikjum þessara liða að skoruð væru sex mörk því síðari leikurinn á mótinu í fyrra fór 3-3 með öll skoruð í seinni hálfleik. Það virtist lífga þá Val Pál og Eyþór upp af einhverjum ástæðum.

Blikaklúbbskaffi

„Besti leikur okkar í sumar.“

„Loksins spilað upp kantana.“

Þetta er á meðal þess sem heyrðist í kaffinu en eftir snautlegan viðsnúning í leiknum á móti Val – þegar við áttum seinni hálfleikinn en töpuðum samt – var ekki beinlínis sigurvissa í brjóstinu þegar við sestum niður fyrir aftan Breiðablikshrópara (sem höfðu fengið sér eitthvað annað en kaffi í hálfleiknum :- )

Ekki mark fyrr en á 3. mínútu í seinni!

Okkar ellefu grænu leikmenn, sem höfðu haft fyrirliðann innanborðs frá 37. mínútu, þegar Andri Rafn virtist fá aftan í læri, létu okkur bíða alveg tvöfalt lengur eftir marki í síðari hálfleik en þeim fyrri. Það var ekki fyrr en á þriðju mínútu síðari hálfleiksins að maðurinn á inniskónum lagði hann með hælnum á norðanmanninn Ívar Örn sem setti hann inn með fagmannlegri varnarmannaafgreiðslu. Þá rifjaðist upp spásögn frá því að morgni leikdags. Gunni Nella, sá flaggberi KA, setti þetta við montréttarfeisbúkkfærslu yðar einlægs fyrir leikinn:

„Spái að sonurinn verði sá súri í leikslok. Eins og ég þekki Ívar Örn verður hann illvígur i kvöld og ekki verða hissa ef hann setur eins og eitt mark á þá Vesturbæinga.“

„Kallaðu mig bara Damus eða Damma. Þarf ekki að vera Nostradamus,“ sagði Gunni eftir leik.

Þarna er staðan orðin 5-2. Ágangur okkar manna við mark KR var ekkert að minnka. Aron með skot í skeytin. KR-ingar missa hausinn. Fá á sig tvö gul pirringsspjöld með stuttu millibili og svo panik-mistök í vörninni. Maðurinn á inniskónum vinnur boltann, finnur Kristófer og staðan 6-2.

Þarna er meira en hálftími eftir og ég segi það satt að ég hugsaði: Þetta fer 14-2!

Fjöldi færa til að renna sér í áttina að þeirri markatölu leit dagsins ljós næstu mínnúturnar því ekki drógu okkar menn neitt af sér. Góðar stöður og fín færi fóru forgörðum en það var eins og  einhver miskunnsemi hefði færst yfir Breiðabliksliðið.

Mannúð ofar reglum

Hún var þó ekkert á við mannúðarsjónarmiðin sem dómarinn kaus að dæma eftir fremur en reglunum. Aðeins er vikið að því framar en þegar korter er eftir (og nægur tími til að skora átta mörk í viðbót) fær Kristófer sendingu innfyrir og leggur boltann snoturlega fyrir sig í dauðafæri. Þá er sparkað aftan í hann, hann fellur eeeeeeen, ekkert dæmt. Vorkunnsemin opinberaðist svo algerlega þegar hann, nokkrum mínútum síðar, dæmir víti hinumegin vallarins, sem KR-ingum rétt svo tókst að skora úr. Mér finnst KR-liðið það ágætt um þessar mundir að dómarar þurfi almennt ekki að kenna í brjósti um þá.

Mér fannst þó okkar gamli þjálfari lýsa leiknum frábærlega í viðtali við mbl.i.is:

„Þetta er í fyrsta skipti í sumar sem við spilum á móti liði sem lagði sig meira fram en við. Það svíður mest.“

Niðurstaðan var 6-3 hrikalega sætur og skemmtilegur sigur á eina ósigraða liði deildarinnar.

Það sem mér fannst einstaklega sætt var að;

• liðið okkar virtist hafa gaman af fótbolta allan leikinn.

• liðið okkar getur spilað í talsvert hraðari takti og af talsvert meiri ákafa en það hefur sýnt fram að þessu.

• við eigum marga stráka sem geta skorað mörk.

• við eigum svakalegan fljótan sóknarmann sem getur spilað bakvörð.

• við eigum miðjumann sem tekur völdin af yfirvegun.

• hægt er að fella KR á eigin bragði með því að gera allt betur.

• ég á montréttinn að minnsta kosti fram í miðjan ágúst.

 

Dúrílúrílúrí!

EHj.