Hundraðekruskógur í Garðabæ

Það var sól og hægur andvari þegar Stjarnan tók á móti Blikum þriðjudagskvöldið 16. júní. Garðbæingar undirbjuggu sig með því að skipta um þjálfara sem lýsti því yfir að verkefnið væri að koma liðinu upp á tærnar. Lið okkar manna var þannig skipað að Anton Ari stóð í markinu að vanda, Davíð, Ívar Örn, Viktor Örn og Óli Valur í vörninni, Viktor Karl, Anton Logi og Andri Rafn á miðjunni, Aron, Kristófer Ingi og Ágúst Orri í fremstu víglínu.

„Hann veit hvar ég bý“

Stjörnumenn hófu leikinn sannarlega á tánum. Fyrstu þrjár mínúturnar var boltinn aðallega á vallarhelmingi gestanna en svo snerist dæmið við. Eftir hornspyrnu barst knötturinn til Ívars Arnar sem lúðraði honum í slána – með síðri fætinum – Viktor Karl tók frákastið og skoraði með fumlausu skoti. Tíðindamaðurinn var eiginlega enn að punkta hjá sér lýsingu á þessu fallega marki þegar Aron Bjarnason dansaði með boltann við vítateigshornið og sneri hann síðan fallega í vinkilinn fjær. Staðan orðin 0-2 og ekki nema 5.30 á klukkunni.

Blikar voru með öll völd á vellinum og það var eins og  Stjörnumenn hefði verið að lesa Bangsímon í þýðingu Garðbæingsins Guðmundar Andra Thorssonar en þar segir Grísli svo eftirminnilega: „Það er erfitt að vera hugrakkur þegar maður er bara lítið kríli.“ Á 26. mínútu fór Davíð meiddur af velli fyrir Ásgeir Helga. Mínútu síðar æddi Ágúst Orri upp hægri kantinn, gaf út í teiginn þar sem Aron var mættur og smellti boltanum skemmtilega í netið. 27 mínútur á klukkunni Blikar 0-3 yfir.

Gat eitthvað klikkað? Þá varð tíðindamanni Blikar.is hugsað til annars Garðbæings, Hannesar Péturssonar skálds, sem orti: „Dauðinn á eftir að koma. / Hann veit hvar ég bý.“ Og mínútu síðar opnaðist hægri vængurinn hjá Blikum, boltinn barst inn á teig þar sem valinkunn markamaskína minnkaði muninn í 1-3. Nokkrum mínútum síðar varði Ásgeir Helgi á línu og á þeirri 35. kom fyrirgjöf fyrir mark okkar manna og sama maskínan var aftur mætt á fjærstöng og staðan orðin 2-3.

Þannig stóðu leikar í hálfleik.

„Og svo fer maður og gerir það“

Síðari hjálfleikur fór rólega af stað en á 53. mínútu átti Viktor Örn afar lymskulega sendingu inn fyrir vörn heimamanna. Þar var Kristófer Ingi mættur og vippaði fallega yfir markmanninn. Staðan orðin 2-4 og á sömu mínútu var Kristófer skipt út af fyrir Arnar Bjarka. Áhorfendur bjuggust nú við að þetta væri komið.

Nánast formsatriði að spila þessar 35 mínútur sem eftir voru. En þá var eins og okkar menn hefðu líka verið að lesa þýðingu Guðmundar Andra um lífið í Hundraðekruskógi og þá sérstaklega samtal Jakobs Kristófers og Bangsímons: „það sem mér finnst best að gera er að gera Ekkert. Hvernig gerirðu Ekkert? spurði Bangsímon eftir að hafa velt þessu lengi fyrir sér. Ja, það er þegar fólk kallar á mann einmitt þegar maður er að fara til að gera það: Hvað ertu að fara að gera, Jakob Kristófer og maður segir: Æ, ekkert, og svo fer maður og gerir það.“

Frægur skotfótur

Á 64. mínútu kom fyrirgjöf frá hægri og hver var mættur á fjærstöngina nema markamaskínan mikla sem minnkaði muninn í 3-4. Litlu síðar hefðu okkar menn átt að fá víti þegar hönd varnarmanns kom í veg fyrir að skot Ágústs Orri rataði í netið en ekkert var dæmt. Á 75. mínútu gerði Ólafur Ingi þrefalda skiptingu. Andri Rafn, Ágúst Orri og Aron fóru út af fyrir Kristin Steindórs, Arnór Gauta og Kristin Jóns.

Fjórum mínútum síðar fékk heimamaður að munda frægan skotfót sinn í teig okkar manna og ekki að sökum að spyrja, staðan orðin 4-4.

Þessi átta marka leikur fjaraði síðan út, þó fengu Stjörnumenn dauðafæri á 88. mínútu en Anton Ari var vandanum vaxinn. Og tíðindamaðurinn hugsaði eins og Eyrnaslapi, asninn grái í nefndri þýðingu Guðmundar Andra: „Ömurlegt, sagði hann. Alveg er þetta ömurlegt.“

Það stoðar aftur á móti lítt að dvelja við þessi vonbrigði í Garðabænum. Fram undan er leikur við KA á sunnudaginn og eftir það mæta okkar menn Víkingum í bikar og deild. Þá þýðir ekkert að hengja haus eða fara að dæmi Jakobs Kristófers og gera ekkert eða vera lítill eins og Grísli.

PMÓ